Drie recente incidenten die ik efkes wil delen, en een sluimerend dubbel gevoel daarrond.

Incident 1: Onlangs vertelde ik één van m’n kennissen over Vree Ver Weg. “Oh nee,” zei die, “Zeg mij nu niet dat jij zo’n omhooggevallen blogtrut bent! Leest iemand dat, al die gesponsorde outfitposts en zelfingenomen verslagen uitstapjes en shoplogs??”
Oeps, efkes confronterend (al moest ik wel even verduidelijken dat ik geen modeblog heb :-)).

Ben ik een blogtrut? I sure hope not! Ten eerste denk ik niet dat ik als ‘blogger’ kan gecategoriseerd worden. Daarvoor ligt de blogfrequentie hier veel te laag. Idem voor mijn ‘reach’. Want inderdaad: wie leest dat? Dikwijls heb ik het gevoel dat blogs vooral gelezen worden door andere bloggers, en dat alles een beetje in rondjes draait. Ten tweede hoop ik vooral dat ik geen trut ben :-)

Incident 2: Een eerlijke vriend die me vertelde dat hij mijn blog bewust niet leest, omdat hij er alleen maar jaloers van wordt. Wie zit er te wachten op iemand die stoeft over haar reizen waarop je zelf niet mee was?

Right, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ik merk dat ik me zelf ook meer en meer erger aan de Instagram-accounts, blogs en Pinterest-quotes die reizen als statussymbool verheerlijken. Wie niet reist, leeft niet écht, volgens die norm, en is een bekrompen filistijn wiens blik op de wereld niet verder reikt dan een etentje bij de Turk. En als je niet van reis terugkomt met professionele selfies (hebben die allemaal een fotograaf mee op reis ofzo?) kan je evengoed niet vertrekken. Ik word daar zelf een beetje kregelig van (beetje ironisch zeker voor iemand met een reisblog?).  Niemand moet zich verheven voelen boven de rest omdat hij/zij de luxe heeft om op reis te gaan. Ik ken genoeg mensen die nooit op reis gaan, omdat ze daar de behoefte niet aan hebben. En dat is perfect OK.

Incident 3: Vorige week kreeg mijn bonnemaman een trombose en was het een paar dagen niet zeker of we ze überhaupt nog terug gingen krijgen. Inmiddels is ze weer helemaal de oude, maar dat is weer zo’n moment waarop ik mezelf heel onnozel voel als ik een blogartikel deel op Facebook.

Al die dingen zorgen ervoor dat ik niet zoveel zin heb om te bloggen. Ik wil niet dat mensen denken ‘daar is die Claire weer, zitten stoefen over haar reis!’ Ik wil gewoon af en toe een leuke ervaring delen. Ik ben de Lonely Planet niet. Mijn posts moeten niet alle correcte praktische info bevatten voor een bestemming. Ik heb geen professionele cameria en mijn selfies zijn 9 op de 10 keer voorzien van een dubbele kin of een photobomber in de achtergrond. Mag het? :-)

Vree Ver Weg was altijd bedoeld als gewoon verhaaltjes vertellen.
Destijds was bloggen een handig alternatief voor de mailtjes die ik van op reis naar vrienden en familie stuurde. En reizen is nog altijd iets wat ik graag en veel doe, en uiteraard  is het een dankbaar onderwerp. Als uit Vree Ver Weg leuke kansen uit voortkomen: des te beter, maar de nulmeridiaan loopt niet door mijn gat. (Dat klinkt vrij pijnlijk dus al een geluk!)
Al mag ik op Instagram natuurlijk wel stoefen als ik aan het zwembad op de camping lig hé, blogtrut die ik ben 😉

Trouwens for the record: ik deel hiermee puur mijn dubbel gevoel bij bloggen/reisfoto’s posten. Dit is dus hoegenaamd geen aanval op (reis-)bloggers die het professioneler willen aanpakken dan ik. In tegendeel, ik ben fan van authentieke, goedgeschreven blogs als Wanderer’s Blues, Days on the Road en Tjoolaard. En de reizen die zij maken steken dan weer míjn ogen uit. Dan is de cirkel rond, zeker? 😉